/ Mercedes-Benz W154

Ferrari 212 Inter Vignale uit 1952 (s/n 0205EL), met Alexander & Chantal Senft (CH)

 Mercedes-Benz W154, 1938

 

Geschiedenis:

 

In 1938 trad de raceformule in werking, die de motorinhoud van race auto's met compressor tot drie liter beperkt. Deze gewijzigde bepaling -bedacht door de toenmalige zeg maar FIA- zou pas het volgende jaar ingaan.  

 

Mercedes-Benz ontwikkelde door deze nieuwe regels een volledig nieuwe 12-cilinder motor met 485pk voor de W 154. De versnellingsbak kreeg een vijfde versnelling en zat -als op de W 125- rechtstreeks op de DeDion achteras. Een tank bevindt zich in de achterzijde, een tweede in de cockpit over de benen van de coureur. 

 

Rudolf Caracciola, Hermann lang, von Brauchitsch en Seaman reden met de W 154 van overwinning naar overwinning. In 1938 werd Caracciola Europees kampioen. En op de Grand Prix van Frankrijk was er zelfs een drievoudige overwinning: von Brauchitsch werd winnaar, Caracciola tweede en Hermann Lang pakte de derde plaats. In 1939 loste Hermann Lang Rudolf Caracciola af in de verder ontwikkelde W154 Europees kampioen.

 

Technische gegevens origineel:

 

Motor: 8-cylinder in lijn, 2 bovenliggende nockenassen

Inhoud: 2.496 ccm

Boring x slag: 76 x 68,8 mm

Brandstofverzorging: inspuitingspomp

Vermogen: 257pk bij 8.250 rpm

Aandrijving: 5 versnellingen, waarvan 4 gesynchroniseert

Wielafstand: 2.350 mm

 

 Met de hand samengesteld, uit meer dan 500 onderdelen:

* Handgemonteerde spaakvelgen

* Elk wiel heeft 40 met de hand getrokken staaldraden

* Zitting met stoffen bekleding

* Markante zij-uitlaat en koelribben

* Foto geëtste velgen

* Grille uit staaldraad met origineel getrouwe lucht/koelribben

* Metalen windschermsteunen

* Perfect spuitwerk, met de hand gepolijst

 

Chassis en ophanging.

Het chassis was grotendeels gebaseerd op die van de voorgaande W125. Het frame werd gebouwd met ovale buizen, gemaakt van nikkel-chroom molybdeen om een stijf chassis te krijgen. De carrosserie van de W125 was aluminium metaal, die net als zijn voorgangers ongelakt werd gelaten in haar originele aluminium zilver kleur. Dit bracht Mercedes auto's tijdens deze periode, met inbegrip van de W154, de bijnaam van de Silberpfeil (Silver Arrow). De ophanging was ook bijna identiek aan de W125. De achterzijde bestond uit een DeDion as, een niet-onafhankelijke ophanging, ontworpen om de twee achterwielen parallel te houden bij gebruik van een solide buisvormige straal. De achterzijde had ook hydraulische achterzijde dempers, die van binnen uit de cockpit tijdens een race aan te passen waren.

 

Motor en transmissie.

Als gevolg van de nieuwe verordeningen werd een compleet nieuwe motor gebruikt voor het seizoen 1938. De W154 was een 3000cc Supercharged V12, die een vermogen tussen de 425pk en 474pk wist te bereiken. In 1939 werd de 2-traps supercharged versie van deze 2,961.54ccm V12 motor (67,0 x 70,0 mm) geklokt op 483pk bij 7800rpm. Om de kleinere motor -in vergelijking met de W125- te compenseren, had de W154 een extra versnelling, met een 5-speed handmatige transmissie. De eerste versnelling werd beschermd door een vergrendeling om te voorkomen dat deze per ongeluk werd ingeschakeld.

 

Model geschiedenis:

Kort nadat de eerste wedstrijden werden gehouden, maakten de organisatoren regels en voorschriften om een enigszins beperkt race veld - en de dingen relatief veilig te houden. In dat licht hadden deze nieuwe regels voor de Grand Prix's van 1934 tot 1936 weinig zin. Het belangrijkste element was een maximaal gewicht van 750kg en de rest werd aan de verbeelding van de zeer getalenteerde ontwerpers overgelaten. Het verbaasde dan ook niemand, dit leidde tot de enorm krachtige motoren die werden vastgeschroefd op dunne frames; zeer onveilig ten opzichte van welke maatstaf dan ook. De fabrikanten konden het echter niet eens worden over nieuwe regelgeving voor 1937, zodat de waanzin voor nog een seizoen voortduurde. Mercedes-Benz domineerde dat jaar met de W125, die was uitgerust met een 592pk sterke motor en weinig tot geen bescherming bood in geval van een ongeval. Enig gezond verstand keerde tenslotte in 1938 terug, toen een minimum gewicht gekoppeld aan een maximale verplaatsing (3 liter Supercharged of 4,5 liter natuurlijke aanzuiging) werd is overeengekomen.

 

Uit een snelle berekening door mensen van het Mercedes-Benz Designbureau bleek, dat een Supercharged motor het meest concurrerend zou zijn. In veel opzichten was de nieuwe voor 1938 W154 een ontwikkeling van de W125, die oorspronkelijk werd ontwikkeld met de nieuwe verordeningen in het achterhoofd. Het ongewoon stijve nikkel-chroom molybdeen buisvormige ladderframe was vrijwel overgedragen. Het grootste verschil was de kortere wielbasis van de nieuwe auto, mogelijk gemaakt door het gebruik van een kleinere motor. Wat ook overbleef was de DeDion achtervering. Het combineerde de voordelen van onafhankelijke wielophanging, zonder de gevaarlijke bijwerkingen van de schommelende assen die door de meeste concurrenten werden gebruikt. Aan de voorkant werd de W154 uitgerust met dubbele draagarmen, met in de lengte geplaatste draagbalken. Hoewel het maximale gewicht werd genegeerd, was gewicht besparing nog steeds een top prioriteit, dus de meeste chassisonderdelen werden zo licht mogelijk gehouden.

 

Zorgvuldig rekening houdend met hun opties, hebben de ingenieurs van Mercedes-Benz uiteindelijk gekozen voor een gloednieuwe drie-liter V12 motor. Elke bank was opgebouwd uit twee blokken van drie cilinders. De zeer geavanceerde koppen hadden vier kleppen per cilinder. De voorkant van de motor werd met twee “Roots-Superchargers” uitgerust. Hoewel een brandstofinjectie systeem werd gemaakt, werden de motoren uitgerust met beproefde en vertrouwde carburateurs. Betrouwbaarheid problemen noodzaakte het team “zachte” nokken te monteren op de eerste buiten proeven. In deze opzet leverde de 'M154' motor een prijzenswaardig 425pk en tegen het einde van het jaar was een indrukwekkende 475pk beschikbaar. Dit alles werd verpakt in een strak aluminium carrosserie, dat erg deed denken aan de W125 en een gewicht van 980 kilo.

 

Het team van Mercedes-Benz moesten behoorlijk presteren om te concurreren in slechts negen races in 1938, maar ze bouwden maar liefst 14 nieuwe chassis en 19 motoren. De W154’s werden gereden door Rudolf Caracciola, Manfred von Brauchitsch en Hermann Lang. Halverwege het seizoen werd het sterke Duitse team uitgebreid met het Britse talent Richard Seaman. Er was een kleine verwarring toen een Delahaye zonder Supercharger de nieuwe Silver Arrows versloeg op de seizoen openingsrace op het circuit van Pau. Daarna was het de normaalste zaak, dat met de W154 zes overwinningen in de volgende acht races werden behaald. Alle vier de bestuurders deelden in de eer en ze eindigde het seizoen in de hoogste vier posities in de stand om het Europees kampioenschap. Caracciola scoorde de meeste punten van alle en werd gekroond tot kampioen. De enige smet op het seizoen werd de annulering van de reis naar de Indy 500 als gevolg van technische problemen: de Indy 500 was zeer vroeg in het seizoen gepland.

 

Ondanks alle successen werd de W154 voortdurend ontwikkeld. Gedurende het seizoen 1938 werd zowel de grootte als de locatie van de brandstof tanks veranderd als gevolg van de veranderingen aan de body. Tijdens de winter werd de V12 motor volledig herzien. Hoewel de specificaties weinig veranderde, was de motor nu aanzienlijk sterker met een tweetraps Supercharger voor de levering van een meer evenwichtiger vermogen. De nieuwe V12 werd gestempeld als M163 en in vele bronnen worden de 1939 Mercedes-Benz Grand Prix auto's ten onrechte aangeduid als W163’s. De voor opstelling beschikbare auto's dat jaar hadden in feite hetzelfde chassis W154 zoals gebruikt in 1938, hoewel uitgerust met een nieuwe motor en een zelfs gestroomlijndere carrosserie. Van buitenaf zijn ze gemakkelijk herkenbaar door de veel kleinere, ovale grill. De M163 produceerde 480hp en deelden de M154’s smaak voor olie niet.

 

In 1939 werd de competitie met name door de Auto Union Type D gedomineerd en bleek het een geduchte tegenstander. Niettemin wist de W154 zijn overwin-ningen voort te zetten en ditmaal kaapte het ook de overwinning van de Grand Prix van Pau. Hermann Lang was de man van het seizoen door vier van de zeven mogelijke overwinningen te scoren. De 1938 kampioen Caracciola won de aller belangrijkste Duitse Grand Prix. Vanaf september 1939 werden de meeste races opgeschort. Na de oorlog reed de W154 een paar keer. Een voorbeeld was in 1947 en 1948 tijdens de Indy, maar de ingewikkelde machine bleek te moeilijk te hanteren voor kleine particuliere initiatieven. Mercedes-Benz verscheepte verschillende exemplaren naar Argentinië voor twee races van de Formule Libre en werd ook geconfron-teerd met technische problemen. De beschikbare brandstof in deze moeilijke tijden kon niet worden vergeleken met de explosieve brouwsels gebruikt in 1938 en 1939, waardoor de delicate motoren bijzonder armoedig presteerden.

 

Er wordt verondersteld, dat een totaal van vijftien W154 types werden gebouwd door Mercedes-Benz. Ze scoorde samen 11 overwinningen in 16 uitstapjes. Het derde chassis werd nooit gebruikt in 1938 en 1939. De laatste auto reed als onderdeel van de vruchteloze expeditie naar Argentinië. Chassis 3 kan zijn gebruikt als een recordbreker naast chassis 11, die eerst diende als een Grand Prix auto maar werd later weer uitgerust met een gesloten carrosserie. Uitgerust met grotere motoren waren deze machines geschikt voor snelheden van meer dan 430 km/h. Vandaag de dag is het bestaan van ten minste negen van de auto's bekend, die duidelijk met het zeer beperkte aantal overlevende exemplaren van Auto Union contrasteert.

 

De meest succesvolle van alle W154s is hier te zien, naast de “Wagen 15”, op de 2009 Pebble Beach Concours d'Elegance waar mede 75 jaar van de Silver Arrow werd gevierd. 

 

Chassis: 189437/7 

Chassis 189437 of 'Wagen 7' werd oorspronke-lijk gebouwd voor Rudolf Caracciola’s afgebroken Indy 500 avontuur. Ten slotte maakte deze wagen zijn debuut in juli van 1938, toen Dick Seaman Wagen 7 naar de overwinning reed in de  belang-rijkste Grand Prix, die van Duitsland op de Nürburgring. De getalenteerde Engelse coureur voegde een tweede en derde overwinning aan de conduitestaat van het chassis toe voor het seizoen ten einde was. In 1939

werd de W154 toegekend aan Hermann Lang. Hij won vier grote races dat jaar en maakte Wagen 7 daarmee de meest succesvolle W154 van alle die werden gebouwd.

 

Hij overleefde de oorlog -opgeborgen in Roemenië- waar hij vervolgens werd aangeschaft door ene Joska Roman, samen met “Wagen 15”. Tijdens de jaren ’70 werd hij verkocht door tussenkomst van Antoine Raffaelli en belandde uiteindelijk in de handen van de Amerikaanse Joel Finn. Met de hulp van de Britse deskundigen Crosthwaite & Gardiner had hij de auto in volledige racestaat hersteld. Vandaag de dag maakt hij deel uit van de grootste particuliere Mercedes-Benz collectie. 

 

Chassis: 189441/11

Het afgebeelde chassis 189441 of “Wagen 11” was ongewoon doordat hij voornamelijk als een klimmer en recordbreker vóór de oorlog werd gebruikt. Hij werd pas na de oorlog veranderd in Grand Prix specificatie. Juan Manuel Fangio finishte als derde in een van de Argentijnse races. Het was het begin van een samenwerking, die uiteindelijk tot twee F1 titels voor Mercedes-Benz en Fangio leiden zou. Deze W154 is bewaard gebleven en is nog steeds eigendom van Mercedes-Benz. Hij is getoond tijdens de Autosalon van Essen in 2006 en op het display in 2008 op 'Mercdes-Benz World' op Brooklands in de buurt van Londen.

 

Chassis: 189445/15

Chassis 189445/15 is de vijftiende en laatst gebouwde Mercedes-Benz W154 en werd als eerste door Manfred von Brauchitsch tijdens de Grand Prix van 1939-Belgrado gereden. Hij eindigde als tweede achter Tazio Nuvolari in de Auto Union Typ D. Op die dag verklaarde Frankrijk en Groot-Brittannië de oorlog aan Duitsland en bracht daarmee alle internationale races tot een eind. Na de oorlog, was chassis '15' samen met “Wagen 7” gekocht door de Roemeen Joska Roman. Hij ging over de kop met de auto in een heuvel-beklimming. De brandstoftank barstte en de daaropvolgende brand beschadigde de staart van de auto.

 

Enkele jaren later werd de auto ver-kocht door Roman’s zoon naar een in Zwitserse verza-melaar. Hij heeft de auto volledig geres-taureerd. Vervolgens is via verschillende handen in 2006 de wagen overgenomen door de huidige eigenaar, een promi-nente verzamelaar in Florida. 'Wagen 15' was eens te meer hersteld en debuteerde -geres-taureerd- op de 2009 Amelia Island Con-cours d'Elegance. Later in het jaar werd het getoond op Pebble Beach ter ere van 75 jaar Silver Arrow. Precies zeventig jaar na de eerste race, werd hij opnieuw ingezet tij-dens een demonstra-ie op Lime Rock Park.

 

Mercedes-Benz W154 (Grand Prix 3 Liter)

Ontwerp: Sailer/Wagner/Heess/Uhlenhaut 

Engine: M154 V12 60 ° 67 x 70 mm 2962cc 4 kleppen/cilinder 2 x wortels supercharger 425-474pk

Transmissie: 5 versnellingen in eenheid met achteras. ZF differentieel 

Chassis: Ovaal buizenframe

Ophanging: Voor: onafhankelijke wielophanging met draagarmen, spoel veren, hydraulische dempers 

Achter: DeDion as, draagbalken, in de cockpit instelbare hydraulische dempers 

Afmetingen: wielbasis: 272 cm track: 147/141 cm 

Gewicht: 980 kg 

Jaar: 1938, 14 auto's gebouwd. 

Superchargers: M154 L 180 mm Ø 106 mm (2 eenheden)

 

Voor Mercedes betekende de nieuwe formule een verlaging met 46 procent van het motor inhoud. Na het overwegen van auto’s met zowel aan de achter- als aan de voorzijde geplaatste motoren met rechte 8s, V12 en niet supercharged V24s besloot de fabriek eindelijk op een auto met voorin geplaatste motor met een supercharged V12. Het ontwerp van chassis en vering kwam dicht bij dat van de W125. De hydraulische dempers konden vanuit de cockpit  tijdens de race worden bediend. De V12 motor met zijn dubbele bovenliggende nokkenassen was voorbereid voor brandstofinjectie voorbereid, maar uiteindelijk werden carburators gebruikt. Met de dubbele carburators werden alle ervaringen overgenomen van de DAB-engine bij record pogingen. Zij vertegenwoordigde het meest geavanceerde vooroorlogse GP systeem met automatische venturi kleppen en een "extra" carburateur (bekend als de Zusatzvergaser) die inkwam bij hoge toerentallen. Bij vroege tests bleek dat de cilinders op 8000rpm een neiging hadden om de kleppen te raken. De ploeg moest een andere remnokas gebruiken tijdens de eerste races van het seizoen en moesten daarmee vermogen opofferen (425 pk bij 7800rpm), totdat het probleem was verholpen. De motor van Lang’s wagen leverde bij de Franse GP 474pk bij 8000rpm. Later in het seizoen was het motorvermogen teruggezakt naar een 435 tot 445pk omwille van de betrouwbaarheid. 

 

De motor werd schuin in een hoek geplaatst, zodat de propellerschacht langs de linkerkant van de bestuurdersstoel voorbijging. Hierdoor kon de auto extra verlaagd worden. De nieuwe versnellingsbak had 5 versnellingen, de eerste versnelling beschermt door een vergrendeling voor het per ongeluk inschakelen. 

 

De carrosserie was laag en gestroomlijnd en de radiator compenseerde het verlies van hoogte, doordat deze breder was dan op de eerdere auto's. De nieuwe motor bleek extreem in het gebruik van brandstof en olie. Er moest een luik worden toegevegd, om tijdens de race olie te kunnen bijvullen en omdat brandstof werd gebruikt om de motor bij hoge toeren af te koelen, ging het brandstofverbruik naar 1.2-1,5 liter/km (1.6-2.0mpg). Dat betekende dat speciale aandacht moest worden besteed aan de locatie van de tank. Een “zadeltank” van 142 liter over de benen van de coureur en plus een tank achter van 242 liter geeft een totaal van 384 liter en dat moet genoeg zijn om een GP uit te rijden met 1 stop. De “zadeltank” was eerst gevuld en had een overloop naar de achterste tank. Chassis 1 en 14 werden later herbouwd met een nieuwe combinatie van de tank met een 227 liter “zadeltank” en een achter- 170 liter tank en werd door Caracciola in de Coppa Ciano bestuurd. Verschillende chassis (eventueel #6, 7 en 12) werden later herbouwd. Caracciola en Lang gebruikten de grote “zadeltank” auto's op de Zwitserse GP, waar de Caracciola en Seaman auto's verbeterde 470mm remmen achter gebruikten. De auto van Caracciola was een unieke verschijning met twee opmerkelijke lucht inlaten en een nieuw ontwerp van de radiator (Grill). Op het circuit van Monza hadden Caracciola en Seaman grote “zadeltanks” en grote remtrommels achter en von Brauchitsch een grote “zadeltank” en alleen Lang verkoos een originele auto. 

 

De Mercedes-Benz W154 bleek een succesvolle en goed handelbare auto te zijn. Er was een probleem met de “slechte olie economie” dat werd opgelost tijdens het seizoen met nieuwe zuigers en extra oliepompen. De motor bleek ook kwetsbaar te zijn als hij over de limiet gepusht werd. Een chronisch probleem bleek, dat de motor moeilijk opnieuw was te starten na pit stoppen. Nadat een lastige GP van Pau, domineerde de  W154 het seizoen 1938 met 6 overwinningen, 6 tweede plaatsen en 5 derde plaatsen van 9 starten en Caracciola legde beslag op zijn derde Europese kampioenschap. Voor die 9 races werden 14 wagens - en 19 motoren geproduceerd, waaruit blijkt dat Mercedes-Benz zich geen enkele inspanning bespaarde om succes te bereiken…

 

Meestal onjuist in de autoboeken weergegeven als de W163, was de 1939 wagen voorzien van een nieuwe carrosserie op een oud chassis. De zadeltank had nu een omvang van 185 liter en de achterste tank 235 liter, hetgeen een totaal van 420liter geeft! Het fatale ongeluk van Seaman op het circuit van Spa toonde het risico aan met een dergelijke hoeveelheid brandstof te rijden. De buitenste randen van de Remtrommels werden opnieuw ontworpen zodat ze werkte als fans, die koele lucht door de remmen blaast. De radiator was van een nieuw ontwerp, waardoor de auto een kleinere voorkant kreeg. Tijdens het seizoen werd de meer fasen turbo geïntroduceerd met grotere primaire blazers, rechts - en de kleinere secundaire blazer links gelegen, beide draaiend met een snelheid van 1,25 van de krukas. Een nieuwe constructie maakte het mogelijk de carburator te programmeren met extra jets, die worden geopend bij een bepaalde gekozen hoeveel gas dat wordt gegeven.

 

De tweetraps turbo werd gebruikt door Lang tijdens de Eifelrennen en bleek zegevierend bij zijn eerste rit. Voor de GP van België werd het nieuwe systeem op Caracciola’s, Langs en Seamans auto gemonteerd. Tijdens het midden van het seizoen bleek, dat de extra carburateur(de “ Zusatzvergaser”) kan blijven steken in een open positie. Dat doordrong de bougies en cilinders met brandstof en vernietigde de zuigerringen en veroorzaakte het falen van de motor.

 

Voor het seizoen werd een nieuwe motor gebouwd. Met hetzelfde volume als de M154 was de M163 een meer sterker ontwerp dat het M154s zware olieverbruik opgeloste, met een hogere compressie em geen injecties. De M163 motor werd gebruikt door von Brauchitsch tijdens de Eifelrennen en de Belgische - en Zwitserse GPs, door Brendel tijdens de Duitse GP en door Lang tijdens de Zwitserse GP en Belgrado. De wagen was overwinnaar van 5 van de 7 races (4 door Lang en 1 door Caracciola), alleen niet van de GP van Reims en Belgrado…

 

 

Alle foto's: eigen model opnamen.

 

 

FOTOGALLERIE                                                                      MERCEDES-BENZ W154                                                       CMC M-052 

Model details: * Met de hand samengesteld, uit meer dan 500 onderdelen * Handgemonteerde spaakvelgen * Elk wiel heeft 40 met de hand getrokken staaldraden * Zitting met stoffen bekleding * Markante zij-uitlaat en koelribben * Foto geëtste velgen * Grille uit staaldraad met origineel getrouwe lucht/koelribben * Metalen windschermsteunen * Perfect spuitwerk, met de hand gepolijst

Zoals het model vaak te zien is...

De originele verpakking, met het model er voor. Het is # 8558 van in totaal een onbekend aantal. Momenteel geprijsd voor € 219,00.

Opname uit het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart.

Opname uit het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart, in een close-up van de linker achterwiel ophanging (achteraanzicht).

Opname uit het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart, in een close-up van de linker achterwiel ophanging (vooraanzicht).

De Silberpfeilen voor inscheping in 1938 op de kade. Dankbaar maak ik van deze - en andere foto's gebruik, die ik vond op "tumblr", waar de posters "anoniem" zijn door de idiote namen die ze gebruiken... Het zij zo ! Let op de snoetjes, ten opzichte van andere opgenomen foto's, waar de neus strak ovaal is.

De Silberpfeilen voor inscheping in 1938 op de kade. Dankbaar maak ik van deze - en andere foto's gebruik, die ik vond op "tumblr", waar de posters "anoniem" zijn door de idiote namen die ze gebruiken... Het zij zo ! Let op de snoetjes, ten opzichte van andere opgenomen foto's, waar de neus strak ovaal is.

Caracciola op de Nürburgring - waarschijnlijk Südschleife. De Südschleife is officieel niet meer in gebruik, behoudens een deel waar de rally Köln-Ahrweiler nog over heen raast...

Indianapolis Motor Speedway - Duke Nalon in Don Lee's W154 - 1947. Over dit model is uitgebreide informatie opgenomen.

Coppa Acerbo dicht bij Pescara (Italië) op 14 Augustus, 1938. De Mercedes-Benz W154 racewagens werden bestuurd door Manfred von Brauchitsch (start nummer 46), Hermann Lang (start nummer 40) en Rudolf Caracciola (start nummer 26), die uiteindelijk de race zou winnen, nadat hij vanaf de start de leiding had genomen en deze niet meer af gaf.

Start van de Italiaanse Grand Prix op het circuit van Monza op 11 september 1938. Drie Mercedes-Benz W154 formula racewagen stonden bij de start op de eerste rij. Vanaf links: Hermann Lang met startnummer 26, Manfred von Brauchitsch met startnummer 4 en Rudolf Caracciola met startnummer 12. Drie van de vier wagens vielen uit. Caracciola beschadigde de achterkant, toen hij een obstakel raakte en van de baan vloog. Von Brauchitsch nam de auto over en behaalde de derde plaats !!

Tijdens de Ennstal Classic - Gröbming (A) pakte Mercedes-Benz leuk uit met enkele klassiekers, waaronder deze -zoals zij aangaven in de VIP & Showtent op de display- 1939 Mercedes-Benz W 154. Hier is de auto net uitgeladen naast de garage waar de keuringen plaatsvinden. Op pagina's hierna zien we deze auto nog wel terugkomen tijdens de GP demonstratie op zaterdagmiddag.

De Mercedes-Benz W 154..., maar nu in het Mercedes-Benz Automeseum in Stuttgart. Ook hier is duidelijk het verschil te zien in de carrosserie en -volgens mij- de ophanging van de achterwielen. Deze W 154 is conform het CMC model. Dit model is ook weer terug te vinden op andere afbeeldingen, waar de auto als W 154 wordt vermeld en dat bij verschillende gelegenheden, zoals op de vorige pagina.

Classic Days * von Trips Memorial * Schloss Dyck wordt door de liefhebber trouw bezocht. De organisatie heeft dan ook door het eigen succes een probleem, met de aantallen bezoekers, want de capaciteit is ook hier beperkt. Deze foto werd geselecteerd om de overeenkomsten met het model op de vorige pagina (boven) te tonen. Verderop zal worden weergegeven hoe de ontwikkeling van de W154 is geweest, door de verschillende fases in carrosseriestijl te tonen (courtesy Kolumbus.fi).

De W154 in de GP demonstratie van de Ennstal Classic 2007. Rechts op de Marktplatz met Jochen Mass...!

De W154 in de GP demonstratie van de Ennstal Classic 2007. Rechts op de Marktplatz met Jochen Mass...!

Belgische Grand Prix op 25 juni 1939. Richard Seaman in de Mercedes-Benz W154 (startnummer 26) in achtervolging van H.P. Müller in een Auto-Union Typ D - 3.0ltr V12 (rechts op de foto...). Geen finish i.v.m. kleppenproblemen. Richard Seaman zou dodelijk verongelukken.

Belgische Grand Prix op 25 juni 1939. Richard Seaman in de Mercedes-Benz W154 (startnummer 26) in achtervolging van H.P. Müller in een Auto-Union Typ D - 3.0ltr V12 (rechts op de foto...). Geen finish i.v.m. kleppenproblemen. Richard Seaman zou dodelijk verongelukken.

Mercedes-Benz W154 in 1938 - Boven: testrijden op de Nürburgring

Herrmann Lang op de L'A.C.F. Reims

1938 Circuit van Donnington. Hier werden de vier Mercedes coureurs geplaagd door tegenslag, mede waardoor Nuvolari de IV Donnington Grand Prix won. Het deelnemersveld qua auto's: 4 x Auto Union Typ D, 4 x Mercedes Benz W154, DeLahaye 145 en 155, Maserati 8CTF, Riley 2000/6, Alta, ERA B en MG K3 Magnette. Van de 19 inschrijvingen haalden slechts 8 deelnemers de finish.

1938 Circuit van Donnington. Hier werden de vier Mercedes coureurs geplaagd door tegenslag, mede waardoor Nuvolari de IV Donnington Grand Prix won. Het deelnemersveld qua auto's: 4 x Auto Union Typ D, 4 x Mercedes Benz W154, DeLahaye 145 en 155, Maserati 8CTF, Riley 2000/6, Alta, ERA B en MG K3 Magnette. Van de 19 inschrijvingen haalden slechts 8 deelnemers de finish.

Eigen model (© macro 'nJoy media)

Eigen model (© macro 'nJoy media) - scherpte op de foto ligt rechts voor.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - scherpte op de foto ligt voor. Een natuurgetrouwe nabootsing van het snuutje...

Eigen model (© macro 'nJoy media) - genomen van boven - stof bekleding stoel met tankvulafdichtingen.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail van de linkervoorwiel ophanging en borging motorkap.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail motor. Let op het chassinummerplaatje...

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail van de rechter voorwiel ophanging en borging motorkap.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail van het rechter achterwiel..

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail zij aanzicht met open motorkap. Let op de gedetailleerde spaakwielen.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail cockpit met stuur en instrumenten. Rechts de knop van de versnellingspook.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail van een voorwiel ophanging met ophanging en remtrommel, genomen tijdens de 2006 Motorshow Essen.

Eigen model (© macro 'nJoy media) - detail cockpit, stuur en instrumenten op het dashboard, , genomen tijdens de 2006 Motorshow Essen. De laatst bekende foto's van de W154's laten het Mercedes logo in het stuurwiel zien.

Goodwood Festival op Speed (2009).

De versnellingspook...

Verzegelde aandrijfstang...

Tijdens het Goodwood Festival of Speed moet er even een bougie worden vervangen. Ook mogelijk op wat moeilijker berijkbare plaatsen...

2009 - Good, Festival of Speed met de motor van de W154 chassisnummer 189441/11.

In Lime Rock Park, Lakeville Connecticut is de W154 (Statnummer 6) met een Canon Powershot op de foto gezet. Hier is het rechter deel van de motorkap verwijderd en dat geeft een fraaier beeld van de motor en motorruim dan wanneer alleen de (gehele) motorkap is gedemonteerd.

Twee setjes (12 cilinder) bougies van 2 x 6. Enkele foto's terug wordt een bougie geplaatst met een lange bougie sleutel.

Gedeukt plaatwerk op de W154 in het technisch museum van Praag.

Chassis: 189441/11 Het afgebeelde chassis 189441 of “Wagen 11” was ongewoon doordat hij voornamelijk als een klimmer en recordbreker vóór de oorlog werd gebruikt.

Chassis 189445/15 of "wagen 15" is de vijftiende en laatst gebouwde Mercedes-Benz W154 en werd als eerste door Manfred von Brauchitsch tijdens de Grand Prix van 1939-Belgrado gereden. Hij eindigde als tweede achter Tazio Nuvolari in de Auto Union Typ D.

De verschillende modellen staan klaar om ingescheept te worden naar de GP van Brazilië, maar het kan ook zo maar Tripoli zijn... We schrijven 1939.

Internationale Eifel race op the Nürburgring, 21 mei 1939. Rudolf Caracciola (Startnummer 12) finishte op de derde plaats in a Mercedes-Benz racing car W154 (let op de nieuwe carrosserie).

Coppa Ciano in Livorno (I), 7 augustus 1938. Hermann Lang, die de race zou winnen, in de GP 3,0ltr racewagen W154 gedurende de race voorbereidingen. Let op de extra inlaten voor de oliekoeling.

Nürburgring 1938. Rudolf Caracciola is aan het proefrijden in de Mercedes-Benz racing car W 154.

Driedubbele overwinning bij de GP van Tripoli op 15 mei 1938: Hermann Lang (foto) voor Manfred von Brauchitsch en Rudolf Caracciola, allemaal in een Mercedes-Benz W 154.

Driedubbele overwinning bij de GP van Tripoli op 15 mei 1938: Hermann Lang voor Manfred von Brauchitsch (foto) en Rudolf Caracciola, allemaal in een Mercedes-Benz W 154.

Bubbele overwinning bij de Grand Prix van Pau op 8 april 1939. De winnaar -Hermann Lang- in een Mercedes-Benz W 154. Manfred von Brauchitsch finishte op de tweede plaats.

Duitse Grand Prix op de Nürburgring op 24 juli 1938. De uiteindelijke winnaar van deze race -Richard Seaman- tijdens een brnadstof - en banden pitstop in zijn Merceds-Benz W 154.

Grand Prix Zwitserland bij Bern, 21 augustus 1938. De Mercedes-Benz W154 racewagens namen onmiddellijk na de start de leiding in zware regenval en reden naar een drievoudige overwinning. De winnaar was Rudolf Caracciola (rechts) gevolgd door Richard B. Seaman en Manfred von Brauchitsch.

Grand Prix Zwitserland bij Bern, 21 augustus 1938. De Mercedes-Benz W154 racewagens namen onmiddellijk na de start de leiding in zware regenval en reden naar een drievoudige overwinning. De winnaar was Rudolf Caracciola (rechts) gevolgd door Richard B. Seaman en Manfred von Brauchitsch. Prachtige spray...!

Grand Prix Frankrijk op 3 juli 1938: drievoudige overwinning voor de Mercedes-Benz W154 racewagens. Uitslag: 1 Manfred von Brauchitsch, 2. Rudolf Caracciola en 3 Hermann Lang.

Franse Grand Prix in Reims, 1938: een Mercedes-Benz W154 racewagen op een gesloten transporter geladen en dat was allemaal handwerk !

Drievoudige overwinning tijdens de Zwitserse Grand Prix op 20 augustus 1939. De wannaar Hermann Lang (startnummer #16) in een Mercedes-Benz W154. Tweede plaats: Rudolf Caracciola. Derde plaats: Manfred von Brauchitsch.

Rechtstreeks uit de windtunnel: Mercedes-Benz W154 record-wagen uit 1939. De foto toont de versie voor staande start pogingen.

Op 9 februari 1939. Record pogingen op de on the Dessau - Bitterfeld Rijks snelweg door Rudolf Caracciola in the Mercedes-Benz W154 12-cilinder record-wagen (versie voor staande start pogingen).

Gebouwd om de snelste auto van de wereld te worden: de Mercedes-Benz T80 record-wagen. Record pogingen werden nimmer gedaan, door de 2de wereldoorlog. Vandaag de dan kan de T80 worden bewonderd in het Mercedes-Benz Museum.

Mercedes-Benz T80 record-wagen 1939: hij werd aangedreven door een vliegtuigmotor met 3.500pk.

Mercedes-Benz T80 record-wagen 1939: het raamwerk, gemonteerd op het chassis diende voor de stabiliteit van de carrosserie...

 CMC M-025

over 'nJoy media

Foto's: somige afbeeldingen zijn geleverd door personen, die hun naam niet kenbaar hebben gemaakt. Zij zijn houder van de betreffende © copyrights. Oude archieffoto's: © Mercedes-Benz - Museum